“Ondo ikusita, nire familia ez dago hain gaixki” zikloaren aurkezpena Papillon Zine Kluba.

Gabonetako jaien ondoren, Papillón Zine Klubak «Visto lo visto, mi familia no estan mala» izeneko zinema-ziklo berri bat proposatzen du. Familia ez oso arruntak, hauskorrak edo disfuntzionalak erakusten dituzten istorioen ibilbidea da, baina, hala ere, beren funtzionatzeko, lotzeko eta eusteko modua aurkitzen dute. Ziklo honek egungo bizikidetza-ereduei buruzko begirada zabala eta askotarikoa eskaini nahi dio publikoari, irudikapen idealizatuetatik urrunduz eta familia-espazio errealagoak, konplexuagoak eta gizatiarragoak arakatuz.

Jatorri, estilo eta sentsibilitate oso desberdineko lau film aukeratu ditugu, eta, horri esker, familiaren ideiari ikuspegi askotatik hel diezaiokegu:

Tokyo Godfathers – Satoshi Kon, 2003
Urtarrilaren 11an: V.O (japoniarrak) Subt. (gazteleraz)
Etxerik gabeko hiru pertsonak osatutako ustekabeko «familia hautatu» batek haur abandonatu bat aurkitu du Tokion. Filmak gizartearen ertzetan lotura afektiboak eta zaintzakoak sortzeko aukera aztertzen du, elkartasunak familia-egitura alternatiboak nola eraiki ditzakeen erakutsiz.

Soshite chichi ni naru (Like Father, Like Son)  – Hirokazu Kore-eda, 2013
Urtarrilak 25an: V.O: (Japoniarrak); Subt. (euskeraz)
Amatasun eta aitatasun tradizionalak zalantzan jartzen dituen drama intimista, bi familia lotura biologikoen eta lotura afektiboen arteko desberdintasuna jokoan jartzen duen dilema moral baten aurrean jartzen dituena. Kore-edak gogoeta sakona planteatzen du, benetan familia egiten gaituenaren inguruan.

Celebration (Festen) – Thomas Vinterberg, 1998
Otsailaren 8an: Vo: (danesa) Sub. (gazteleraz)
Dogma 95 mugimenduaren funtsezko obra da. Itxuraz errespetagarria den familia baten erretratua da, eta familia horren jai-topaketak sekretu traumatikoak azaleratzen ditu. Isiltasunak eta botere-egiturek etxe bat nola hauts dezaketen begirada lotsagabea da, eta, aldi berean, egia aldaketa-eragile gisa pentsatzeko gonbita.

Little miss  Sunshine (Jonathan Deyton, Valerie Faris, 2006)
Otsailaren 22 an: V.O: (ingelesez); Subt. (euskeraz)
Frustrazio pertsonalak bizi dituen familia batek bere tentsioak, ahuleziak eta maitasunak agerian uzten dituen bidaia bati ekingo dio. Filmak erakusten du disfuntzionaltasuna eta elkarren arteko laguntza batera bizi daitezkeela, eta umorea elkarrekin bizirauteko tresna bihurtzen dela.

Oro har, ziklo honek lau ikuspegi osagarri eskaintzen ditu:

• Aukeratutako familia (Tokio Godfathers).
• Familia eztabaida etikoan (Like father, like son).
• Sekretuek eta traumek zeharkatzen duten familia (Celebration).
• Eguneroko familia disfuntzionala (Miss Sunshine txikia).

Horrekin, entretenimendua ez ezik, hausnarketa sozialerako espazio bat ere proposatzen dugu, jendeak bere burua ezagutu, zalantzan jarri eta familia-eredu garaikideei buruz hitz egin ahal izateko.

«Ondo ikusita, nire familia ez dago hain gaixki» zikloak indartu egiten du Papillon Zine Klubaren bokazioa, programazio anitza, kulturalki aberasgarria eta inguratzen gaituen errealitatearen gaineko begirada kritiko batekin konprometitua eskaintzeko.