Interpretea beldurrean aditua da. Obsesionatuta dago. Fan handi bat. Antzezleak beldurrezko pieza baten protagonista izan nahi du. Beldurrezko film bateko aktorea izan nahi du. Emakumezko aktorerik onena. Munstroak, zonbiak, banpiroak, scream queens interpretatu nahi ditu. Aurpegian odola nahi du eta labanak dirdiran hartu. Oihu egin nahi du, hil dezatela eta askotan berak hiltzea. Aktoreak interpreterik onena izan nahi du. Protagonistarik onena. Dena egin nahi du, rol guztiak bete. Dena batera izan nahi du. Erakutsi interpretazio arma guztiak. Beren interpretazio-armak hedatzea. Jarri gorputza, ahotsa eta burua. Espazioa sorgindutako etxe bihurtu nahi du, baso goibel, errepide abandonatu. Beldurrean aditua da. Obsesionatu handi bat, zale handi bat. Dena daki. Interpreteak abenturari ekingo dio, joateko bideari ekingo dio. Bere iruditeria beldurgarri guztiaren jabe izango da. Hori iruditeria bihurtuko da. Eta probatuko du, entseatuko du ahitu arte, ahalik eta hobekien egiteko, bere filmik onenaren protagonista izateko, bere piezarik onenaren protagonista izateko. Hau da bere entrenamendua, bere entsegua, bere proba eta errorea, bere espazioa askotan huts egiteko, berriro hasteko. Eta, asko saiatu eta froga asko egin ondoren, interpreteak ezin du ziurtatu zein izango den emaitza.

Fitxa artistikoa: 

• testua, Zuzendaritza eta interpretazioa: María Pizarro
• Argiztapena: Emilio Manzano
• Soinu-espazioa: Irene Novoa
• Jantziak: Betitxe Saitua
• Zuzendari laguntzailea: Manuel Tejera.
• Dramaturgia-aholkularitza: Sergio Martínez Vila