
Gerra Zibilaren ondoren, Frantzian erbesteratu zen, eta, ondoren, Caracasen, Venezuelan, non 1979an hil baitzen. Erbestean zegoela, jarrera irmoa izan zuen euskal autonomiaren defentsan, eta horrek tirabirak sortu zituen bere alderdiaren zuzendaritza nazionalarekin. Zeregin nabarmena izan zuen ikurrina Euskadiko bandera ofizial izateko proposamenean.
Santiagok sozialista zintzoaren bat-egite perfektua irudikatzen du, bere ideologiari ohore egin ziona, eta, aldi berean, bere bizitza arriskuan jarriz, Euzkadiren biziraupena zintzotasunaren eta errespetuaren integrazio bikainean defendatu zuena.
Erakusketa ibiltaria:
Leizaola Fundazioak antolatutako erakusketa.