“La niña del trastero” etapa bat ixteko eta norberaren bidea ulertzeko beharretik sortzen da, atzera begiratu gabe aurrera jarraitzea ezinezkoa denean. Nobela hau identitatearen tolesdura intimoenetan barneratzen da, biziraupen hutsagatik isiltzen den horretan, eta, denboraren poderioz, barru-barrutik azaleratzen da entzuna izatea eskatuz.

Ahots sendo eta zintzo baten bidez, kontakizunak urteetan aipatzen jakin ez zuen atsekabe bati buruz hitz egiten du, baita bizitzak kanporantz jarraitzen zuen bitartean barrurantz apurtzen joan zen guztiari buruz ere. Bakarrik egoten, ez eskatzen, ez erortzen, zaratarik egiten ikasi zutenen bakardadeaz mintzo da. Baina baita lehen aldiz gelditu eta gogortasunik gabe begiratzen diozun uneaz ere, hain denbora luzean pisua besterik izan ez zenari hitzak jartzeak dakarren dardaraz.

Narrazioak ez du erantzun errazik agintzen. Bere burua ulertzeko eta iraganera itzultzeko prozesu motela baretasunez eta egiaz laguntzen du, ez bertan geratzeko, aurrera jarraitu ahal izateko baizik. Izan ere, ezkutatzen dena ez da desagertzen, baina eralda daiteke azkenean leku bat ematen zaionean.

“La niña del trastero” gelditzeko gonbidapena da, epaiketarik gabe elkarri entzutekoa eta iraganak markatzen gaituela onartzekoa, baina ez du gure patua diktatzen.