Herta Müllerrek kontatzeko modu berri bat asmatu du: ahalik eta gehien kondentsatutako hizkuntza batean, errealitatearen eta surrealismoaren arteko eszena kezkagarriak osatzen ditu, teknika harrigarriz eta gustu bikainez mihiztatutako hitz eta irudi zatiz baliatuz. Pixkanaka-pixkanaka, umiliazio, larritasun eta atsekabe istorio bat kontatzen da hemen. «Funtzionarioak esan zuen» lanaren poema-collageek kontatzen dute, garraztasun ironikoz eta goxotasun enpatikoz, errefuxiatu baten egoera: harrera herrialde batera iritsi eta aparatu burokratikoak duen eragina bere degradazioan.