Montaignek bere saiakera-liburuaren hitzaurrean irakurleari ohartarazten dio “helburu etxekoi eta pribatuarekin” idatzi dituela. Bere burua xumetasunez, pretentsiorik gabe margotzen saiatzen naiz, gutako edozeinen bizitzan funtsezkoak diren gaiei iraganeko gisa helduz. Horrela egingo du Diegok, gure protagonistak, liburu honetan zehar. Eguneroko pasadizoak aurkituko ditugu seme-alabekin; baita haurtzaroko eta nerabezaroko oroitzapenak ere. Iraganeko gatazkei buruzko aipamenak: Diego ez da gehiegi gelditzen: nahiago du argira begiratu, bizitzara irten eta paseatzen jarraitu. Poetikotasunera jotzen duen begirada, gauzen berehalakotasunetik haratago doana. Atzean geratu ziren lehen gaztaroko beldurrak eta segurtasunik ezak, bere aurreko bi liburutan islatuak: “El paseante líquido” eta “Maneras de perderse”. Diegok berrogei urte bete ditu, bere familia eraiki du eta bi haurren aita da. Idazten jarraitzea erabakitzen du, idazten ez dena agian gutxiago pentsatu eta biziko baita.